Thursday, February 23, 2017

ένα σωρό σκέψεις





Σήμερα,  ξεκίνησε μια κουβέντα από ένα ''αντίο''  κι από ένα ''καλή αρχή''.  Σκεφτόμουν πως δύσκολα ξεκινούν κουβέντες.  Ακόμη κι από τους ανθρώπους που κάποια στιγμή θα σε χαρακτηρίσουν ψυχρή,  απόμακρη κι αδιάφορη.  Κυρίως αυτοί,  είναι ακόμη πιο δύσκολοι άνθρωποι.
Συμπτωματικά,  σκεφτόμουν λίγο πριν από αυτή την κουβέντα,
 πόσο καλά μας κάνει να νιώθουμε η ιδέα μιας νέας αρχής.  Πόση περίσσια δύναμη και μόνο με την αίσθηση του καινούργιου και του διαφορετικού,  πόση ελπίδα πως αυτό,  το επόμενο,  θα πάει καλά,  θα μας εκφράζει περισσότερο,  θα αναδείξει τις ικανότητες μας και πως επιτέλους ίσως αναγνωριστεί η πραγματική αξία μας.
Θυμάμαι πάρα πολύ καλά όλα όσα ξεκίνησα με θέρμη και χαρά αλλά και όταν τα άφησα πίσω μου,  όχι δεν είχα απογοήτευση,  είχα πάρει όλα όσα έπρεπε να πάρω,  στην κυριολεξία τα είχα ρουφήξει,  ήταν οι στιγμές μου,  οι σκέψεις μου,  οι αποφάσεις μου,  η ίδια μου η ζωή.

1)  υ.γ. Όταν θέλεις να κάνεις κουβέντα,  να πεις γειά,  πως είσαι;  πως ήταν η μέρα σου σήμερα; την κάνεις,  ο άνθρωπος που θέλει κι ενδιαφέρεται να επικοινωνήσει,  το δείχνει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.  Οι άλλοι απλά βρίσκουν φτηνές δικαιολογίες (να το θυμάμαι αυτό).

2)  υ.γ.  Είδα για πολλοστή φορά την ταινία ''έχετε μήνυμα στον υπολογιστή σας''.  Η πιο γλυκιά ταινία ever!  Αγόρασα το βιβλίο ''περηφάνια και προκατάληψη'',  ναι αυτό που  η Μεγκ Ράιαν διάβαζε καθώς περίμενε τον άγνωστο διαδικτυακό συνομιλητή της.  Αυτό,  όπου ανάμεσα στις σελίδες,  έβαλε ένα τριαντάφυλλο.  Πραγματικά περιμένω με λαχτάρα να διαβάσω το περιεχόμενο του καθώς και να δω τι και αν έχει σχέση η ιστορία του βιβλίου με την ιστορία της ταινίας.

3)  υ.γ.  Είχα πολύ καιρό να νιώσω την ηδονή της δημιουργίας.  Την απόλυτη,  την πραγματική!

Sunday, February 19, 2017

έρωτας





Έρωτας,  είναι αυτό που παρ'  όλες τις εκάστοτε δυσκολίες, παραμένει σταθερό κι αδιαπραγμάτευτο συναίσθημα με πείσμα απέναντι στη φθορά του χρόνου.

Saturday, February 11, 2017

πεταλούδες





Προχθές,  ήμουν στο δρόμο όταν σκέφτηκα πως κάτι σημαντικά ενδιαφέρον κι ευχάριστο που συνέβαινε,  θα ήθελα να σου το πω.  έκανα ελάχιστα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω πως αυτό θα ήταν αδύνατον,  τουλάχιστον όχι στον πλανήτη ετούτο.
Σήμερα,  κάναμε ένα σωρό πράγματα κυρίως για μας,  κι ας λέγαμε πως ήταν για τη θύμηση σου αφού όλοι αποφεύγουμε να θυμόμαστε,  τουλάχιστον όχι περισσότερο από όσο αντέχουμε και πίστεψε με δεν αντέχουμε.
Ένας ολόκληρος χρόνος πέρασε,  και χθες το βράδυ ξενύχτησα αναπαράγοντας με το μυαλό μου τα περασμένα.
Συμβιβαστήκαμε,  κι ας μοιάζει ο χρόνος σαν να είχε διάρκεια μόνο μια μέρα.  Όμως τίποτα δεν είναι πια ίδιο.  Τίποτα!
Ωστόσο,  θα ήθελα πολύ το γέλιο μας,  να μπορούσε να φτάσει μέχρι εκεί ψηλά.  Γιατί εγώ,  το δικό σου το ψιθύρισμα,  το άκουσα που έλεγε,  μη νοιάζεσαι,  εγώ εδώ που είμαι, είμαι καλά.

υ.γ.  Μαζί με το βιβλίο μου,  αυτή τη φορά,  αγόρασα κι ένα σελιδοδείκτη γεμάτο πεταλούδες σε διάφορα χρώματα φτιαγμένο από αυτό το γνωστό πλαστικό που κάνει τις εικόνες να κινούνται ή να δείχνουν τριδιάστατες και κάθε φορά που ανοίγω κάποια σελίδα για να διαβάσω,  κάνω μια έτσι,  και πιάνω μια πεταλούδα,  άλλες φορές κίτρινη κι άλλες κόκκινη και καμμιά φορά ριγέ και χαίρομαι!

Wednesday, February 08, 2017

be happy?





Βιβλία διαβάζω.
Αγόρασα το ''Λίγη Ζωή''  και το ξεκίνησα χθες.

Καφέ πίνω.
Όχι κουβάδες όπως παλιά αλλά δεν μου λείπει.

Χαρούμενη δεν είμαι.
Ένας κόμπος ανάμεσα στην καρδιά και στο στομάχι κάνει έντονη την παρουσία του.

Tuesday, February 07, 2017

λάικ δε σταρς





Αυτά που αποτέλεσαν ιδανικά στη ζωή μας ολοένα κι απουσιάζουν.  Κάπου εκεί ψηλά,  ίσως ό,τι έφτιαξε τον δικό μας κόσμο,  ίσως να λάμπει ακόμη.  Ολοένα κι αδειάζουμε.  Στεγνώνουμε κι αυτό πονάει..
 https://www.youtube.com/watch?v=yjCKWoh_hD0

Sunday, February 05, 2017

5/2





Λίγος ήλιος,  οι τελευταίες σελίδες ενός βιβλίου και ένα μικρό ατύχημα,  έδωσαν στίγμα σε μια κατά τα άλλα πληκτική Κυριακή.

1υ.γ.  η φωτογραφία τραβηγμένη λίγες μέρες πριν
2υ.γ.  θυμάμαι ένα Σεπτέμβρη που έβρεχε συνέχεια,  έναν άλλο Οκτώβρη, επίσης.  Θυμάμαι από πότε ακριβώς άρχισα να νιώθω πως οι καιρικές συνθήκες,  δούλευαν με ιδιαίτερο τρόπο μέσα μου.  Θυμάμαι χειμώνες που η σκοτεινιά τους έκανε προχωρημένο καλοκαίρι να αφήσει το πετσί μου.  Θυμάμαι κι έναν χειμώνα που όσο φοβόμουν τον ερχομό του,  τόσο χαδιάρης ήταν,  Γενάρης Φλεβάρης 50 / 60 μέρες όλο αλκυονίδες.  Θυμάμαι,  και θα θυμάμαι για πάντα τον περσινό χειμώνα που δεν ήθελα να έρθει γιατί ήξερα τι θα φέρει κι αυτό δεν είχε να κάνει με τον καιρό.  Ο φετινός θα καταχωρηθεί στους σκοτεινούς,  σιωπηλούς και άοσμους.  Χειμώνας χωρίς μια τόση δα τσαχπινιά.  Μόνη μου ελπίδα το πορτοκαλί του ήλιου.  Μπόνους οι στίβες με τα διαβασμένα βιβλία!  Μοναδικό.


Tuesday, January 31, 2017

νοστιμιά





Απουσιάζει η νοστιμιά από αυτές τις μέρες και θέλω να πιστεύω πως για όλα φταίει αυτός ο μονίμως άχρωμος και συννεφιασμένος ουρανός.

Εν τω μεταξύ κατά τη συνήθη βόλτα,  περαστική από το παράθυρο της Α.  συχνά βλέπω φως.
Τα προβλήματα,  μοιάζουν πάντα λίγο πιο μεγάλα τούτο τον καιρό,  μετά
το πέρασμα των γιορτών μένει ένα κενό και μια μελαγχολία που χρειάζονται το χάιδεμα του ήλιου για να αμβλυθούν.  Κι ο Γενάρης,  συνήθως δεν βοηθάει σ' αυτό.

Ίσως όμως οι αλκυονίδες του Φλεβάρη;

Monday, January 23, 2017

σχέσεις








Κι εκεί που λέμε πως να..  κάπως ερχόμαστε πιο κοντά,  με μια κουβέντα η απόσταση επιμηκύνεται.  Οι άνθρωποι εξ ορισμού δεν νοιαζόμαστε για οτιδήποτε άλλο πέρα από το κομμάτι που βλέπουν τα ματάκια μας,  δλδ τον λατρεμένο εαυτούλη μας.  Καίει,  όταν καίγεται το δαχτυλάκι μας ειδάλλως δεν ακούμε,  δεν βλέπουμε,  δεν μιλάμε!

Saturday, January 14, 2017

εκ του ασφαλούς






Τους χειμώνες τους ντύναμε με ένα μαύρο ημίπαλτο που το λέγαμε μοντγκόμερι.  Ήταν ελαφρύ και είχε κάτι περίεργα κουμπιά σε σχήμα ελεφαντόδοντου που τα περνούσαμε μέσα από τις φαρδιές κουμπότρυπες και το κλείναμε ως επάνω,  να μην παίρνει αέρα ο λαιμός.  Τα κασκόλ έφταναν σχεδόν μέχρι το πάτωμα,  ήταν πλεχτά και τα περνούσαμε χαλαρά πίσω από το κεφάλι.
Στις χαμηλές θερμοκρασίες κρυώναμε,  όταν όμως χιόνιζε κρύο δε νιώθαμε.  Ήταν τόση η χαρά,  τόσο που το βλέπαμε να πέφτει,  όσο και όταν βγαίναμε στις πλατείες και ήταν στρωμένο σα λευκό χαλί.  Φορούσαμε γάντια και με τα χέρια μαζεύαμε μπάλες από αφράτο χιόνι,  και τις ρίχναμε στην παρέα,  η δική μου παρέα ήταν τότε η μικρή μου αδερφή,  και η μεγάλη μου ξαδέρφη.
Παρ'  όλο το νεαρό της ηλικίας μου,  είχα μυστική ζωή.
Νομίζω πως ο άνθρωπος,  είναι φτιαγμένος να στήνει φράχτες για να τους πηδάει.  Ένα χοπ και έξω.  Αυτό το έξω μπορεί να ήταν το οτιδήποτε,  τώρα πια μου φαίνεται πως δεν είχε σημασία.  Τότε,  ήταν η κοπάνα από τις καθιερωμένες ώρες του σχολείου.  Το άν περνούσες ή όχι καλά δεν είχε σημασία.  Και όταν λέω ''καλά''  εννοώ αν έκανες κάτι άλλο που να είχε πραγματικό ενδιαφέρον.  Ποτέ δε συνέβαινε αυτό.  Αλλά είχες πηδήξει τον δικό σου φράχτη κι αυτό από μόνο του ήταν μια μικρή επανάσταση.
Επαναστάσεις δεν ζήσαμε.  Αλλά τις παρακολουθήσαμε στις κινηματογραφικές ταινίες.  Τις καταβροχθήσαμε όλες αχόρταγα χωρίς κανένα κίνδυνο τραυματισμού,  ή έστω κάποιας άμυαλης μετατόπισης.  Τις νιώσαμε κατά εκατοντάδες στο πετσί μας,  καθισμένοι σε βυσσινιά καθίσματα τρώγοντας σοκολάτες γεμισμένες με κρέμα φράουλα.  Είπαμε πολλά ''ναι'',  είπαμε ακόμη πιο πολλά ''όχι'',  όλα εκ του ασφαλούς.
Από μια ηλικία και μετά φοβάμαι πως η λέξη ''ασφάλεια'',  αποκτά μια άλλου είδους έννοια.

Saturday, January 07, 2017

κάποια μέρα





Πίσω από το παράθυρο,  κοιτούσε το θερμόμετρο στους -5 βαθμούς.  Η έλλειψη ήλιου,  έδινε στο περιβάλλον μια απόχρωση γκρι.
Μια μέρα,  δυό,  τρεις..
Πήγε κι έβγαλε από τα βάθη της ντουλάπας ένα παλιοκαιρισμένο χάρτη.
Τον άπλωσε στο παχύ χαλί,  το δέντρο,  τα στολίδια,  τα φωτάκια ήταν ακόμη γύρω του.
Σημείωσε κι ονειρεύτηκε τις χώρες εκείνες όπου τα πουλιά δεν θα είχαν την ανάγκη να μεταναστεύουν.  Τις χώρες εκείνες όπου η θερμοκρασία φώναζε πάντα καλοκαίρι.
Κάποια μέρα ίσως να έβγαζε και τα εισιτήρια.