Saturday, January 14, 2017

εκ του ασφαλούς






Τους χειμώνες τους ντύναμε με ένα μαύρο ημίπαλτο που το λέγαμε μοντγκόμερι.  Ήταν ελαφρύ και είχε κάτι περίεργα κουμπιά σε σχήμα ελεφαντόδοντου που τα περνούσαμε μέσα από τις φαρδιές κουμπότρυπες και το κλείναμε ως επάνω,  να μην παίρνει αέρα ο λαιμός.  Τα κασκόλ έφταναν σχεδόν μέχρι το πάτωμα,  ήταν πλεχτά και τα περνούσαμε χαλαρά πίσω από το κεφάλι.
Στις χαμηλές θερμοκρασίες κρυώναμε,  όταν όμως χιόνιζε κρύο δε νιώθαμε.  Ήταν τόση η χαρά,  τόσο που το βλέπαμε να πέφτει,  όσο και όταν βγαίναμε στις πλατείες και ήταν στρωμένο σα λευκό χαλί.  Φορούσαμε γάντια και με τα χέρια μαζεύαμε μπάλες από αφράτο χιόνι,  και τις ρίχναμε στην παρέα,  η δική μου παρέα ήταν τότε η μικρή μου αδερφή,  και η μεγάλη μου ξαδέρφη.
Παρ'  όλο το νεαρό της ηλικίας μου,  είχα μυστική ζωή.
Νομίζω πως ο άνθρωπος,  είναι φτιαγμένος να στήνει φράχτες για να τους πηδάει.  Ένα χοπ και έξω.  Αυτό το έξω μπορεί να ήταν το οτιδήποτε,  τώρα πια μου φαίνεται πως δεν είχε σημασία.  Τότε,  ήταν η κοπάνα από τις καθιερωμένες ώρες του σχολείου.  Το άν περνούσες ή όχι καλά δεν είχε σημασία.  Και όταν λέω ''καλά''  εννοώ αν έκανες κάτι άλλο που να είχε πραγματικό ενδιαφέρον.  Ποτέ δε συνέβαινε αυτό.  Αλλά είχες πηδήξει τον δικό σου φράχτη κι αυτό από μόνο του ήταν μια μικρή επανάσταση.
Επαναστάσεις δεν ζήσαμε.  Αλλά τις παρακολουθήσαμε στις κινηματογραφικές ταινίες.  Τις καταβροχθήσαμε όλες αχόρταγα χωρίς κανένα κίνδυνο τραυματισμού,  ή έστω κάποιας άμυαλης μετατόπισης.  Τις νιώσαμε κατά εκατοντάδες στο πετσί μας,  καθισμένοι σε βυσσινιά καθίσματα τρώγοντας σοκολάτες γεμισμένες με κρέμα φράουλα.  Είπαμε πολλά ''ναι'',  είπαμε ακόμη πιο πολλά ''όχι'',  όλα εκ του ασφαλούς.
Από μια ηλικία και μετά φοβάμαι πως η λέξη ''ασφάλεια'',  αποκτά μια άλλου είδους έννοια.

Saturday, January 07, 2017

κάποια μέρα





Πίσω από το παράθυρο,  κοιτούσε το θερμόμετρο στους -5 βαθμούς.  Η έλλειψη ήλιου,  έδινε στο περιβάλλον μια απόχρωση γκρι.
Μια μέρα,  δυό,  τρεις..
Πήγε κι έβγαλε από τα βάθη της ντουλάπας ένα παλιοκαιρισμένο χάρτη.
Τον άπλωσε στο παχύ χαλί,  το δέντρο,  τα στολίδια,  τα φωτάκια ήταν ακόμη γύρω του.
Σημείωσε κι ονειρεύτηκε τις χώρες εκείνες όπου τα πουλιά δεν θα είχαν την ανάγκη να μεταναστεύουν.  Τις χώρες εκείνες όπου η θερμοκρασία φώναζε πάντα καλοκαίρι.
Κάποια μέρα ίσως να έβγαζε και τα εισιτήρια.

Friday, January 06, 2017

ερωτηματικά





Αυτή τη φορά θα υποβάλλω τις σκέψεις μου υπό μορφή ερωτήσεων:

Γιατί ένα άτομο μπορεί να είναι πέραν του δέοντος καλό απέναντί σου;
Είναι δυνατόν κάποιος να σε χρειάζεται;
Είναι δυνατόν για ένα άγνωστο άτομο να είσαι σημαντικός;
Τι μπορεί να ζητάει από εσένα κάποιος που σε πλησιάζει ζεστά και τρυφερά;

Εμπιστεύεσαι ένα τέτοιο άτομο ή είσαι επιφυλακτικότερος κι από τους επιφυλακτικούς απέναντι στους καλούς τρόπους και την καλοσύνη;



*χρόνια πολλά,  καλή χρονιά,  με υγεία και χαρά
2017 εξαιρετικά όμορφες,  αξέχαστες στιγμές

Thursday, December 29, 2016

αγάπη






Αγάπη!

πολύ..

ανάγκη όλων μας*

υ.γ. αυτά τα χριστούγεννα,  ήταν προσωπικό στοίχημα και κατάκτηση ;)

Tuesday, December 20, 2016

''η Φάρμα''





''Στηλώνουμε τα μάτια στο ηλιοβασίλεμα,  ενώ από κάτω μας είναι η άβυσσος.  Κολυμπώντας σε έναν ωκεανό μετά από ένα ναυάγιο.''

Νομίζω πως το διάβασα μέσα στις σελίδες του βιβλίου μου,  ''η Φάρμα''  του Τομ Ρομπ Σμιθ και καλύπτει όλο το φάσμα της φετεινής μου χρονιάς.

Friday, December 16, 2016

από τους πιο σπάνιους κι από τους πιο ακριβούς





Θα ξεκινήσω από το τέλος!
Ήμουν εκεί πάνω την Κυριακή,  ξέρεις,  εκεί που ησυχάζουν όλοι αυτοί που άφησαν αυτό τον μάταιο κόσμο,  κι ήταν να πληρώσω ένα δεκαπεντάευρο χρωστούμενο από μέρες,  στο παιδί που είχε αναλάβει τον κήπο,  οπότε,  πάω,  ανάβω καντήλι κλπ,  και αρχίζω να ψάχνω γύρω τριγύρω γιατί συνήθως κάπου εκεί δίπλα βρίσκεται.  Πράγματι,  είδα το φορτηγάκι του στο δρόμο επάνω δεξιά,  και κάνω ένα ζιγκ ζαγκ ανάμεσα από τους τάφους και πάω και τον βρίσκω τον Α. και του δίνω τα δεκαπέντε ευρώ. Κλείσαμε για αυτό το διάστημα του λέω,  από την Άνοιξη και πάλι,  και γυρνώ τον δρόμο πάλι πίσω,  πάλι ζιγκζακωτά.  Λίγο αν ξέρεις από αυτά,  αντιλαμβάνεσαι πόσο δύσκολο είναι να προσπεράσεις φωτογραφίες και ονόματα.  Παίρνει το μάτι μου που λες μια φωτογραφία,  κι έρχομαι και σου λέω,  να εκεί,  ένα κορίτσι σαν τα κρύα νερά,  θα ήταν δεν θα ήταν είκοσι χρονών.

Σήμερα που λες,  τον Ι. τον σκέπασαν με χώμα,  αφού τον έβαλαν να κοιμηθεί ακριβώς δίπλα σ'  αυτό το κορίτσι.

*Θα μπορούσες ακόμη και να ζηλέψεις,  το πόσο καλός άνθρωπος ήταν,  και με πόση ποιότητα φίλος.  Από τους πιο σπάνιους και τους πιο ακριβούς.

**Εύχομαι,  εκεί που έχεις πάει τώρα,  να γεύεσαι παγωτό μαστίχα και να ρέει άφθονο το αλκοόλ.
Και να μην πονάς,  πουθενά,  πουθενά,  πουθενά..  μ' ακούς;  Και να μας θυμάσαι που και που..  και να ξέρεις πως σε αγαπάμε..

Wednesday, December 14, 2016

ίσως





Θυμάμαι εκείνα τα πρώτα χριστούγεννα με ολόφρεσκο το blog,  ήταν σαν μόλις να είχε έρθει ο άι Βασίλης με το καλύτερο δώρο όλων των εποχών.
Το ωραίο ήταν ότι το μυαλό μου ήταν γεμάτο πράγματα,  βιώματα προσωπικά,  κομμάτια με ενδιαφέρον από βιβλία,  συναισθήματα μετά από κινηματογραφικές προβολές.
Δεν μου κάνει εντύπωση τίποτα πια,  ακόμη και το καλύτερο βιβλίο ή η πιο ενδιαφέρουσα ταινία δεν βοηθούν στην γέννηση κειμένων.
Μια ησυχία μέσα μου κρατάει ισορροπίες.
Όλα μέσα στη ρευστότητα τους μοιάζουν να είναι εντάξει.

Θα μπορούσε να είναι ωριμότητα αυτό;


Monday, December 12, 2016

περί ζήλιας (?)





1)  Τα δεύτερα παιδιά σε μια οικογένεια είναι πάντα πιο όμορφα και πιο τσαχπίνικα από τα πρώτα (αυτό δεν ισχύει για τα δικά μου παιδιά)
2)  Το να ζηλέψεις το αδέρφι σου είναι κάτι σαν να αποδέχεσαι την ανωτερότητα του σε ομορφιά και εξυπνάδα,  αν δεν το αποδέχεσαι,  αν δεν ζηλέψεις είναι χειρότερο.
3)  Όταν οι γονείς λένε ''να να κοίτα ζηλεύει,  ζηλεύει''  και κοιτάζονται με νόημα (κι αυτό συμβαίνει εφ όρου ζωής)  αυτό πρέπει να το πιστέψεις,  ζηλεύεις τελεία και παύλα κι ας νιώθεις εσύ μια μητρική στοργή και μια τάση φροντίδας και προστασίας για την μικρότερη.
4)  Συναισθήματα αρνητικά ή θετικά έχουν μόνο τα μεγάλα παιδιά προς τα μικρότερα,  τα μικρότερα είναι από τη φύση τους απλά πιο έξυπνα,  πιο ευέλικτα,  πιο κινητικά,  πιο χαμογελαστά.
5)  Τα μικρότερα παιδιά κάνουν πάντα τη ζωή των μανάδων τους πιο χαρούμενη σε αντίθεση με τα μεγαλύτερα που έχουν τη γκρίνια για φρούτο.
6)  Το μεγαλύτερο παιδί,  ότι πονηριά κι αν σκαρφιστεί,  είναι από ζήλια,  το μικρότερο αν το κάνει είναι από τσαχπινιά.

Και για να περάσουμε από τα αστεία στα σοβαρά,  αφού μεγάλωσα με τις παραπάνω αρχές,  ρώτησα την Α. μια μέρα,  αν υπάρχει περίπτωση το δεύτερο παιδί,  το καλύτερο το εξυπνότερο το ομορφότερο κλπ κλπ,  να ζηλέψει ποτέ το μεγαλύτερο που στο κάτω κάτω άμα δεν έχει όλα τα παραπάνω προσόντα αφήστε το στην ησυχία του (αμ δε).  Θα είχε λόγο;

Και αν πολλά πολλά χρόνια μετά,  το δεύτερο παιδί,  μεγάλη γυναίκα πια,  αποδειχτεί υπερεκτιμημένο..  τότε τι;  Ποιός ζηλεύει ποιόν;  Ή μήπως όπου ''ζήλια''  ταιριάζει κάποια άλλη λέξη που δεν γνωρίζω;

Στην τελική μήπως απλά είναι ακατάλληλοι οι γονείς και όλα είναι στο μυαλό μας;

Εν τω μεταξύ μου έκανε κλικ αυτό που διάβασα εδώ.

Friday, December 09, 2016

ο φόβος





Δεν ξέρω πως να φέρω την κουβέντα στην άλλη πλευρά.  Δεν ξέρω κι αν θέλω δλδ.  Αναρωτιέμαι,  εμείς είμασταν εκείνοι παλιά;  Που πηγαίναμε εκδρομές και τρώγαμε παγωτά,  και φορούσα στο χέρι μου ένα σωρό δερματάκια και ασημένιες αλυσιδίτσες και τα έπιανε η Ε. κι έλεγε ''αχ σαν κοριτσάκι είστε κυρία Στέλλα''.
- Και τώρα πάμε εκδρομές και τρώμε παγωτά!
-  Ναι αλλά τώρα,  σε κάθε δαγκωνιά κοιτάμε πίσω μας,  να δούμε από που θα μας έρθει..

Μας μεγαλώνουν οι απουσίες των αγαπημένων μας και ό,τι,  κυρίως ό,τι προηγήθηκε από αυτές.
Είναι κι ο χρόνος που μας μεγαλώνει έτσι κι αλλιώς.
Και μετά είναι ο φόβος!
Απλά ο φόβος..

Το τελευταίο διάστημα,  δεν ξέρω πως να φέρω την κουβέντα στην άλλη πλευρά.  Δλδ δεν ξέρω αν υπάρχει καν η άλλη πλευρά ακόμη.

εν τω μεταξύ είναι Δεκέμβρης,  το λες και
μια σταθερότητα!

Thursday, December 08, 2016

ευχαρίστηση





Κάπου ανάμεσα σε κάποια λαμπάκια και διάφορα παιχνίδια που κάθε χρόνο χρησιμοποιούμε για τον στολισμό του δέντρου (ναι ειναι αλήθεια,  δεν στόλισα ακόμη γιατί μια αυτό,  δυό εκείνο και τρεις το άλλο που να προλάβω η έρμη),  προσπαθώ να ξεχωρίσω στο μυαλό μου της έννοια της χαράς και αυτήν της ευχαρίστησης.  Κυρίως της ευχαρίστησης,  αυτή λοιπόν η αξιοπρεπέστατη κυρία,  σου δίνω το χέρι,  αργότερα,  αφού τα μισά ίσως και παραπάνω χρόνια της ζωής σου,  περπατάς δίπλα δίπλα με το ατίθασο, υπερκινητικό,  κοριτσάκι που ονομάζεται χαρά.

Η ευχαρίστηση,  έρχεται σαν απόσταγμα ζωής!  Και μοιάζει λίγο με την ευγνωμοσύνη,  όχι πως σου κάνουν την χάρη ή πως δεν κέρδισες μόνος σου την ευχαρίστηση αλλά σου την παραχώρησαν όπως πολύ όμορφα έγραψε στο κείμενο της η Διονυσία,  ούτε ακριβώς ικανοποίηση από την ανασκόπηση της ζωής ενός ανθρώπου,  όχι.  Ίσως επειδή μέσα στο δικό μου μυαλό,  έχει να κάνει με αυτό καθεαυτό το γεγονός,  πεντακάθαρο και με τη βαρύτητα του.

Η χαρά,  έχει να κάνει με την επιφάνεια.  Η ευχαρίστηση έχει υπόσταση και βάθος.  Η χαρά είναι διάφανη,  λαμπερή και άπιαστη.  Κατά το συναίσθημα της χαράς πετάς!  Η ευχαρίστηση έχει άρωμα.  έχει υφή,  έχει βαθύ καναπέ με βελούδινο ύφασμα και πολλά μαλακά μαξιλάρια για να κάτσεις να βολευτείς. Για να τη νιώσεις πρέπει να της δώσεις το 100% σου,  να γνωρίζεις τι θέλεις,  πώς θα το πάρεις και κυρίως να γνωρίζεις το τί μπορείς να πάρεις.  Γενικότερα η ευχαρίστηση χρειάζεται μια επίγνωση των πραγμάτων.  Μια γνώση.  Είναι λίγο πιο σοφή!  Και πιο ώριμη.  Και πιο σεμνή.  Και πιο σοβαρή.  Η ευχαρίστηση έχει δύναμη,  δεν έχει;

Έξω ο ουρανός έχει χρώμα λευκό (ναι υπάρχει και τέτοιος ουρανός).  Στο δωμάτιο,  σκόρπια φωτεινά λαμπάκια.  Ένας μόνιμος χαμός που αυτή τη φορά έχει συντροφιά όλα τα μπιμπλίκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου που χρειάζονται τα χεράκια μου για να μπουν στο δέντρο.  Αυτό είναι και χαρά και ευχαρίστηση.  Σαν να στήνουμε ένα λαμπερό τοίχος απέναντι σε όλα τα σκοτεινά που συμβαίνουν.  Που όσο αυτά θα πληθαίνουν,  τόσο εμείς θα κρατάμε κόντρα.  Για τη χαρά!  Και σπανιότερα για την ευχαρίστηση ;)